Een blaadje kopen als grote daad van verzet

Voordat de bijna de complete redactie van Charlie Hebdo, een cartoonblaadje dat religies en politiek op de hak neemt, werd afgeslacht door Islam-extremisten had bijna nog niemand van het blaadje gehoord. Dat kan ook niet anders want het blad verscheen in Frankrijk in een oplage van 70 duizend exemplaren.

Nu bijna een week later komt Charlie Hebdo in een oplage van 3 miljoen uit. Hoewel ik het niet zeker weet kwam dit blad niet eerder in Nederland uit. Indien het wel het geval was zegt dat genoeg over de marginale rol van het tijdschrift in de samenleving. Maar he, er zijn mensen vermoord, dus gaan we over tot verzet en kopen we in Nederland ook Charlie Hebdo

Ik weet van mensen in Nederland die niet eens Frans kunnen lezen die een exemplaar willen hebben. Niet om betekenissen van de cartoons te begrijpen maar als daad van verzet. Verzet tegen de vermaledijde Islamitische moordenaars, want dat zal ze leren. Daarna gaat Nederland weer verder met waar het verzet door de jaren heen uit bestond klagen op internet, vaak onder valse naam, en roepen in het wild op Twitter en Facebook.

De Islam-extremisten, die aanslagen van plan zijn te plegen in Europa, zullen zich wel rot schrikken dat al die verzetshelden massaal een blaadje zullen kopen waarover een week of wat de oplage waarschijnlijk lager is dan de 70 duizend die het tot vorige week waren. Er zal denk ik geen cartoonist meer zijn die nog ‘heldhaftig’ zijn medewerking zal willen verlenen aan het blad als de media aandacht is verstomd.

Advertenties

Paul de Leeuw kan beter in zijn eigen keuken blijven.

2015 paul de leeuwToegegeven ik ben nooit echt een fan van Paul de Leeuw geweest. Zijn ‘drukke’ gedoe raakte bij mij regelmatig de irritatieklier en maakte dat ik dan wegzapte naar een andere zender.

afgelopen zaterdag was er dan de theatershow ‘Ik ben rustig’ op de kwelbuis. Weer gaf ik de Leeuw het voordeel van de twijfel, ook vanwege het feit dat mijn zoon de show graag wilde kijken. De Leeuw wist bij mij echter geen glimlach op mijn gezicht te toveren. Normaal is dat geen probleem, want ik kan echt bij het minste of geringste lachen als het moet, maar vooral als er aanleiding voor is.

De Leeuw deed zijn theatershow vanuit een prefabkeuken zoals je met vrienden aan de bar van je eigen keuken een gesprek zou kunnen hebben. Op zich geen verkeerde opzet maar niet geschikt voor een theatershow waarin de Leeuw dan zogenaamd zijn publiek als zijn vrienden ziet…

View original post 184 woorden meer

Paul de Leeuw kan beter in zijn eigen keuken blijven.

2015 paul de leeuwToegegeven ik ben nooit echt een fan van Paul de Leeuw geweest. Zijn ‘drukke’ gedoe raakte bij mij regelmatig de irritatieklier en maakte dat ik dan wegzapte naar een andere zender.

afgelopen zaterdag was er dan de theatershow ‘Ik ben rustig’ op de kwelbuis. Weer gaf ik de Leeuw het voordeel van de twijfel, ook vanwege het feit dat mijn zoon de show graag wilde kijken. De Leeuw wist bij mij echter geen glimlach op mijn gezicht te toveren. Normaal is dat geen probleem, want ik kan echt bij het minste of geringste lachen als het moet, maar vooral als er aanleiding voor is.

De Leeuw deed zijn theatershow vanuit een prefabkeuken zoals je met vrienden aan de bar van je eigen keuken een gesprek zou kunnen hebben. Op zich geen verkeerde opzet maar niet geschikt voor een theatershow waarin de Leeuw dan zogenaamd zijn publiek als zijn vrienden ziet en loopt te ‘rommelen’ in die keuken. Tijdens ‘ontboezemingen’ over de Leeuw’s vroege seksleven met een vriendje bakte hij dan op ondubbelzinnige wijze een appeltaart. De platvoersheid spoog van het scherm. Daarna begon hij te vertellen hoe hij zijn  geadopteerde kindjes, steevast door hem ‘negertjes’ genoemd, seksuele voorlichting gaf. Uiterst oninteressant en als ik het echt zo gegaan is als hij deed voorkomen dan kan ik mij voorstellen dat zijn kinders het wel gênant zullen hebben gevonden. Ik vond het in ieder geval.

De theatertrucjes als één iemand uit het publiek pakken en door de voorstelling heen blijven aanspreken ofafzeiken en een heuse meezinger waarin het publiek massaal  La la la la  met de Leeuw mee scandeerde konden de boel niet meer redden. Net als de liedjes die de Leeuw met zijn door zijn hees gerookte stem die niet om aan te horen waren.

De Leeuw was al wat over zijn hoogtepunt heen, maar blijkt nu zelf echt het geweest zijn. Hij kan beter in zijn eigen keukentje in ’t Gooi zijn vrienden(if any) ontvangen, want voor een publieksoptreden is hij totaal ongeschikt geworden.

Zal ik het doen?

Op http://www.vangellekom.nl schreef ik regelmatig wat mij bezighield. Vorig jaar ben ik daarmee gestopt. Niet dat niets mij meer bezighield, maar ik had gewoon het idee dat ik wel zo’n beetje alles had besproken en er genoeg onderwerpen zijn gepasseerd waar ik mijn mening over had gegeven.

De laatste tijd begint het echter weer een beetje te kriebelen. Tenslotte is er genoeg in de samenleving aan de hand om eens mijn licht over te laten schijnen, te becommentariëren of een mening te geven. Veel werk is het niet, want vaak rollen teksten bij mij makkelijk uit mijn toetsenbord.

Ik zal er nog eens even over nadenken, maar misschien dat ik in het nieuwe jaar weer eens aan ‘de blog’ ga.

René 

Schoonheid en hersenen maken het nieuws leuk.

Hoewel wij met Sascha de Boer bij het NOS journaal als nieuwskijkers van het mannelijke geslacht niet mogen klagen als het gaat om de combinatie van beauty and brains, lijkt het erop dat in Frankrijk het niveau bij het nieuws op beide punten wat hoger ligt. Alles is een kwestie van persoonlijke smaak natuurlijk, maar bij het Franse televisiekanaal M6 presenteert Melissa Theuriau het nieuws, dat nog nooit zo goed is bekeken als de laatste tijd.

Sascha de BoerMelissa Theuriau is momenteel de anchorwomen van nieuws in Frankrijk die de ogen van mening nieuwskijker aan het scherm weet te kluisteren. De dame in kwestie begint een echte televisiebabe te worden en heeft zelfs een eigen website waar in de biografie een behoorlijke staat van dienst aan opleidingen en werkzaamheden staan opgesomd. Ook circuleren er filmpjes op internet van de nieuwsuitzendingen die zij presenteert.

Met de verjonging van de nieuwsredacties in de wereld lijkt er een trend te worden gezet om ook de presentatie van nieuws door mooie jonge goed opgeleide dames te laten doen die ook nog eens weten waar het over gaat. Ik kan, als man, dit soort initiatieven alleen maar toejuichen want het nieuws trekt toch even meer de aandacht als het ook nog appetijtelijk gepresenteerd word. Of de schoonheid van de nieuwsdames teveel zal af leiden van waar het om gaat, het nieuws, zal voor iedereen verschillend zijn. Het slechte nieuws is in ieder geval beter te pruimen als een leuke dame het brengt. Met alle respect, maar als Noraly Beijer het nieuws presenteert dan krijg ik toch altijd een beetje het gevoel dat bij elk item de derde wereldoorlog wordt aangekondigd.

Mooi nieuws voorzichtig,

 

[tags]Sascha de Boer, Melissa Theuriau, Noraly Beijer, NOS, nieuws, sexy, Frankrijk, M6, derde wereldoorlog[/tags]

René in de week van de jaren tachtig.

Afgelopen woensdag was ik weer eens te horen in het radioprogramma Knooppunt Kranenbarg bij de NCRV op Radio 2. In het kader van de week van de jaren 80 mocht ik in het item “Even voor 80” mijn beleving van dat decennium geven aan de hand van vragen die werden gesteld door presentator Bert Kranenbarg.

De week van de jaren tachtig op Radio 2

Ik werd door de programmamakers uitgenodigd om mee te doen omdat ze mijn naam in een kaartenbakje hadden gevonden omdat ik mij al eens had opgegeven voor een ander item op Radio 2 tijdens de week van de jaren zestig. Toen zou ik mijn bevindingen vertellen over ‘de Pukkel’, u weet wel zo een militaire tas die op een gegeven moment vreselijk in was om je schoolboeken in mee naar school te nemen. De scholen waren daar niet blij mee want het deed de boeken geen goed.

Toen ik in een voor gesprek over ‘de Pukkel’ opmerkte dat het misschien meer een jaren zeventig onderwerp was, begon de alleraardigste producenten te twijfelen, want ik was namelijk de 2e al die dat opmerkte. Of het Item toen is doorgegaan of niet, weet ik niet zeker. Ik denk het niet want bij de productie van radio en televisieprogramma’s gaat men doorgaans secuur te werk, zo is mijn ervaring.

Nu was het dus weer de jaren tachtig op Radio 2 waar ik mijn bijdrage mocht leveren. Ik deed dat natuurlijk met het allergrootste plezier, want hoewel ik veel plezier beleef aan het heden, kijk ik ook graag terug naar het verleden. Voor de bezoekers van dit weblog hierbij een stukje van de uitzending die Ben Heersink, mijn mede scribent op dit weblog, voor mij in mp3 opnam.

Jaren tachtig voorzichtig,

[tags]Bert Kranenbarg, NCRV, Radio 2, de week van de jaren tachtig, pukkel[/tags]

Snorfietsen zijn voor watjes.

Ik ben peetvader van de zoon van mijn beste vriend. Die vriend ken ik al dertig jaar. Onze eerste ontmoeting vond plaats in de stalling van de middelbare school die wij in de Amsterdamse Da Costastraat bezochten. “De Maatschappijschool” was de naam van de school. We deelden op die school lief, leed, vrienden en vriendinnen.

Ik leerde hem kennen toen hij in die stalling stond met zijn donkerkleurige Berini. Een brommer opgeleuktBrommers op het Damrak in Amsterdam met een lange antenne en extra lichtjes als richtingaanwijzer. We scheurden op dat ding elk feest en gebeurtenis af. In het begin ik achterop, want ik was wat jonger dan hij, en later ieder op zijn eigen brommer(Brommert op zijn Amsterdams). Hij op de Berini en ik op een knalgele Honda(Met remlicht!) De brommers hadden een lekker gangetje, maar niet te hard. We waren in die tijd gezagsgetrouw en hielden ons aan de wet.

De laatste weken speelt zich ten huize van mijn gabber wat discussie af, want zoon Daan wil graag een brommer. Hij is 16 en druk bezig met het behalen van een bromfietscertificaat en het gaat voorspoedig, maar zijn vader wil niet dat hij brommer gaat rijden, terwijl zijn moeder het geen probleem vindt. Een tijd geleden vroeg zij aan mij of ik niet eens met mijn gabber kon praten, maar hij was niet te vermurwen. Ik had alle argumenten uit de kast gehaald waarom zijn zoon best op een brommer kon rijden en nog ging mijn vriend niet ‘om’.

Het onderwerp verdween in het dagelijkse leven naar de achtergrond totdat ik mijn vriend van de week op MSN sprak en vroeg wat de status van het onderwerp brommer was. “Daan gaat snorfiets rijden”, zei mijn gabber. “Pardon?”, zei ik want ik verstond het niet zo goed. “Hij krijgt een snorfiets”, sprak mijn vriend nogmaals. Ik sprak mijn verbazing uit over het besluit. “Sorry hoor, maar snorfietsen zijn voor watjes”.

Persoonlijk vind ik een snorfiets ‘net niet’, het zijn naar mijn mening veredelde scootmobielen. De bestuurders van die dingen zijn vaak aan obesitas lijdende dames en heren die het zo “makkelijk” vinden om er mee naar de supermarkt twee straten verder te gaan. Als zo een ding eens wat minder gebruikte en gingen lopen dan zouden ze tenminste wat van dat overgewicht kwijtraken. En op zo een ding wil hij zijn zoon laten rondrijden omdat hij een brommer gevaarlijk vindt.

Ts, ts, ts waarschijnlijk is hij vergeten dat hij als een soort Kamikazepiloot Amsterdam op zijn Berini doorkruiste. Ook wil dat niet zeggen dat mijn peetzoon dat van zijn vader overneemt, maar mijn vriend houdt zijn poot stijf. Het is jammer voor Daan, maar ik ben bang dat hij door zijn vrienden(en vooral vriendinnen) niet meer serieus genomen zal worden.

Brommert voorzichtig,

 null

[tags]peetzoon, Amsterdam, Berini, Honda, Maatschappijschool, brommer, discussie, obesitas, snorfiets.[/tags]